Forum Psychologiczne

Jesteśmy po ślubie 10 lat, mamy dwójkę dzieci. Nasze małżeństwo nigdy nie było małżeństwem idealnym. Często dochodziło między nami do kłótni, nigdy nie potrafiliśmy ze sobą szczerze rozmawiać. Nie ma między nami tego co powinno być pomiędzy dwojgiem ludzi czyli: mnóstwa radości z bycia razem, tego by być po prostu ze sobą szczęśliwi, świetnie się dogadują, okazują sobie nawzajem troskę, szacunek, uczucia pełne ciepła i miłości. Za to jest chyba tylko przyzwyczajenie do siebie na wzajem i wygoda, wygoda bycia razem,może strach przed samotnością. A może tylko dla "dobra dzieci" choć nie wiem czy to jest dla nich dobre. W tym związku to ja w 90% robię wszystko, zajmuję się wszystkim:dom, dzieci, podejmowanie wszystkich ważnych i mniej ważnych decyzji. Nie mam wsparcia męża w życiu codziennym, mimo ze jesteśmy razem czuję się bardzo samotna. Mąż po przyjściu z pracy zjada podany obiadek i zasiada przed tv lub komputerem i nie obchodzi go co dzieje się w domu. Nie czuję sie doceniona jako kobieta ani jako żona. Czuję sie przez to pusta i wypalona w środku. Mimo moich trzydziestu lat czuję sie tak jakbyśmy mieli po sześćdziesiąt lat, nic się nie dzieje w naszym życiu, jedyna rozrywka wieczorem to tv. Próbowałam nie raz szczerze porozmawiać z mężem o naszym związku, ale zawsze wygląda to tak ze ja mówię, mówię a mój mązem nie odezwie się nawet jednym słowem, nawet pół słowem. Wtedy mam wrażenie że mówię do ścian i że jego już ja i to wszystko nie obchodzę. łącznie z dziećmi z którymi nie ma dobrego kontaktu, bo bardzo ale to bardzo rzadko kiedy poświęca im czas, nie bawi się z nimi   nie rozmawia z nimi, jedyne co potrafi do nich powiedzieć to nakrzyczeć jak jemu przeszkadzają w oglądaniu tv czy w czymś innym. |Szkoda mi jest dzieci, bo nie słyszą od własnego ojca ciepłych słów ani wyrazów miłości od niego nie otrzymują. Widzę, że dzieci tez podchodzą do niego już z dystansem z rezerwą, starsza córka praktycznie nie odzywa się do niego, chyba że ja każe jej cos powiedzieć, zawołać a syn ktory jest w przedszkolu nie uznaje ojca jako jedną z najważniejszych osób, jak ma namalowac rodziców to maluję tylko mnie, nawet próbach namawiania go żeby namalował tatusia to tatuś będzie się cieszył on stanowczo mówi nie! Nie wiem co dalej robić, jestem na zakręcie. Czuję sie nieszczęsliwa w tym związku i niespełniona i dodatkowo stłamszczona. Czuję że muszę coś zrobić, bo dłużej nie dam rady tak żyć. Straciłam chęć do życia, radość z życia, nic mnie nie cieszy, nic nie chce mi się robić. Czy tak wiele oczekuję od życia, od związku, czyż nie mam prawa do bycia kochana i szczęśliwą?