Forum Psychologiczne

annaakty napisał:

jak w temacie!!!!!
nurtowało mnie to od dawna... niejedna osoba mówiła 'Kocham Cię od pierwszego wejrzenia', a skąd biedna dziewczyna/chłopak ma wiedzieć czy to prawdziwa miłość   /a może to zauroczenie?/   ?

1. kiedy przychodzi prawdziwa miłość? czym ona jest?
2. kiedy jest zauroczenie i jak ją odróżnić od miłości? no  i  oczywiście ile ona trwa?


hę?

Od pierwszego wrażenia można być zauroczonym/ zakochanym, lecz nie można kochać dojrzale. Kochamy wtedy kiedy mimo przeszkód, trudności, znając bardzo dobrze osobę - z jej słabościami i zaletami - nasz stan uczuć się nie zmienia, angażujemy się i dajemy z siebie, bez nastawienia na branie. Miłość to akceptacja, kompromis, zaangażowanie, bliskość uczuciowa, duchowa, trwały stan niezależny od aktualnie zaspokajanych potrzeb przez partnera.

Często mylimy napięcie seksualne z miłością - pragniemy kogoś i wydaje nam się, ze jest miłością naszego życia. Kiedy zaspokoimy potrzeby osoba zaczyna nam ciążyć, wtedy możemy powiedzieć, ze to było tylko chwilowe zauroczenie...

Ile trwa miłość? Prawdziwa miłość trwa latami, nie ma tu żadnych granic czasowych. Wymaga zaangażowania obu stron, kompromisu, dojrzałości emocjonalnej. Nie jest chwilowym porywem serca.

Składniki miłości wg Sternberga:

- Namiętność
- Intymność
- Zobowiązanie/ zaangażowanie  (patrz: Bogdan Wojciszke)


7 form miłości
według Sternberga:

    lubienie: intymność, ale bez zaangażowania czy namiętności.
    zadurzenie: namiętność bez zaangażowania czy intymności.
    pusta miłość: zaangażowanie bez namiętności czy intymności.
    romantyczna miłość: intymność i namiętność, ale bez zaangażowania.
    niedorzeczna miłość: zaangażowanie i namiętność, ale bez intymności.
    partnerska miłość: zaangażowanie i intymność, ale bez namiętności.
    miłość doskonała: zaangażowanie, intymność i namiętność.

Zauroczenie jest cieniem miłości. Zwiastuje ją, zanim zwrócimy się do miłości twarzą i będziemy już tylko widzieć jej blask.

Zauroczenie nigdy nie mija, nie znika, bo miłość pozwala zawsze dostrzec urok osoby i każdej chwili z nią, dostrzega nawet urok w tęsknocie za ukochana osobą.

Gdy nasze oczy wypełnia blask, wtedy zapominamy o cieniach.

Miłość od "pierwszego spojrzenia" jest wtedy, gdy nigdy już nie tracimy z oczu ukochanej Osoby, zwracając się ku Niej całym wysiłkiem woli. Jej obraz naświetlony zostaje  w naszym sercu i utrwalony wolą.

Miłość zmienia hierarchię w naszym życiu, porządkuje je, namagnesowuje igłę naszego kompasu, która zawsze wskazuje już tylko ten kierunek.

Bywają jednak takie zauroczenia, które nie są cieniem miłości, ale cieniem złudzenia. Pojawia się skłonność do darzenia uwagą imaginacji, wyobrażenia o ukochanej Osobie i w miarę poznawania jej tracimy zauroczenie i zmienia się ono w rozczarowanie (odczarowanie). Złudzenie takie jest skazą narcystyczną.  Takie złudzenie nie zależy nigdy od właściwości Obiektu Miłości, bo każdego człowieka można pokochać, ale od właściwości podmiotu zauroczenia i jego oczekiwań, nastawień, preferencji. Kiedy Człowiek nie potwierdza naszych oczekiwań wobec Niego, wtedy Go potępiamy i wtrącamy to piekła, gdzie trawią go ognie wiekuistej tęsknoty za doskonałością. 

Nie każdy zdolny jest do miłości. Miłość chodzi zawsze drogami prawdy, a nie złudzeń, fantasmagorii.

Miłość nie traci nic na poznaniu prawdy, ale zawsze ubogaca się prawdą.

Fundamentem miłości jest akceptacja, że szczególnym uwzględnieniem samoakceptacji.

Miłość wymaga czasu, ale nie zależy od niego. Rodzi się z ducha, więc czas jej nie niszczy, a tylko pozwala się jej rozwijać i potwierdzać.

Ostatnio edytowany przez Malchos (2011-08-31 10:27:18)