Forum Psychologiczne

Nie wiem sama kiedy on był prawdziwy. Wsumie to wydaje mi się że on nigdy nie był sobą do końca. Okłamywał ją żeby się spotkac ze mną a jednoczesnie okłamywał mnie mówiąc że nie rozmawiaja ze sobą itd. Teraz mówi zupełnie inaczej o niej o swoi małżeństwie. Czuje się teraz tak jakbym była jego wielkim problemem którego nie może sie pozbyć.

Nie chcę ale nie umiem też powiedzieć mu daj mi spokój. Nie potrafię się od niego uwolnić, moje  myśli stale krążą wogół niemożliwego a jego obojętność wobec mnie chyba jeszcze bardziej mnie dobija. Przecież on napewno wie, że skrzywdził mnie chyba bardzije niż swoją żone, bo ona przecież o niczym nawet nie wie, więc dlaczego jeszcze bardziej mi wbija nóż w plecy???? Czy stara się być taki żebym powiedziała żegnaj??

tak on nie odejdzie od niej, pomimo tego że mówił kiedyś inaczej. chociaż ja nigdy nie czekałam na to że ją zostawi bo i tak w to nie wierzyłam. tylko teraz męczy mnie to, że on zachowuję się tak jakbym mu przeszkadzała a mimo to mówi, że nie chce ze mną skończyć. a dodam że nigdy nie byłam jego kochanką, więc seks nas nie łączy i właśnie dlatgo nie mogę zrozumieć czemu nagle stałam się mu obojętna, bo stało się tak od razu, jakby ktoś postawił przed nami mur.

rozmawiałam z nim i czuję się fatalnie. znwou mnie poniosło i zapyatłam czy sie spotkamy, on jak zwykle wykrecił się brakiem czasu i tym, że ma swoje sprawy. jeszcze mi wypomniał czy nie rozumie tego że on ma swoje życie-i gdzie ta miłość którą kiedyś mnie darzył? dlaczego ja nie widzę tego, że on już nie chce się spotkać a nie mówi mi tego wprost. od naszego spotkania minęło ponad pół roku (tylko że często się mijamy przypadkiem) a ja nie mogę sobie odpuscić. czuję że on już nie chce ale jakoś nie mogę tego zrozumieć, albo nie chce bo wciąż mam nadzieje że jednak się spotkamy. tak bym chciała zapomnieć, nie myśleć i nie czyć bo to chyba najlepsze rozwiązanie

wiem, że to by było najlepsze rozwiązanie ale jakoś nie potrafię tego zrobić. boję się że zupełnie stracę z nim kontakt, bo tylko tyle mam od os którą kocham ale wiem, że powinnam. nie mogę jakoś zebrać sił żeby powiedzieć żegnaj ale wiem, że strace tylko to że czasem z nim pogadam więc to dużo nie jest a tym bardziej że czuję ze nie jestem dla niego tym kim byłam kiedyś.

wiem, że powinnam to skończyć zamkąć ten rozdział i wiem że napewno było mi łatwiej zapomnieć. jednak nie potrafie tego zrobić tym bardziej że często go widzę więc bedzie mi jescze trudniej kiedy nie bede miała z nim kontaktu bo bede musiała udawać że wogóle go nie znam. to bardzo trudne nie odezwać sie do os która sie kocha, przynajmniej ja nie potrafię chociaż cora więcej mnie to wszystko rani. on rozmawia ze mna jak ze znajomą, cieszy sie z przyziemnych spraw które dotycza ich obojga ale nie pomyśli o tym, że mi może to sprawiać przykrośc. chciałabym gdzieś uciec żeby odpocząc od niego ale wiem że ucieczka to nie jest dobry pomysł. tylko tak trudno skreślić go tak jakby przestał istnieć

to jest własnie moje postnowienie noworoczne, ale czy je dotrzymam