Forum Psychologiczne

Dzięki za odpowiedź.
Nie dopisałem może w poprzednim poście że ten temat dlaczego i w ogóle był poruszony. Gdy wiedziałem ze to już koniec poszedłem na chrzciny do córeczki jej siostry miałem nadzieje że uda się tam coś odkręcić ale myśle że byęłm tam bo bardziej ja chciałem a ona chciała pewnie tylko dlatego że nie powiedziała jeszcze rodzinie i byłyby pytania gdzie jestem i co się stało a tego chciała uniknąć. Na tej uroczystości i potem na przyjęciu traktowała mnie jak powietrze w ogóle nie zwracając na mnie uwagi ja siedziałem jak kołek wśród obcych ludzi i czułem się jakbym miał zwymiotować za chwilę. Jej rodzice skumali się wtedy że coś jest nie tak ze mną i ona im powiedziała na osobności że to koniec i że się ode mnie wyprowadza. Widziałem ich miny i próbę udawania ze nic się nie stało przed resztą gości. Było tam takie zamieszanie ze ja nie zdążyłem z nimi ani słowa zamienić wytłumaczyć nie wiem co ona im powiedziała może mają żal do mnie.
Wracając do domu razem z nią po mieszance alkoholu i emocji rozkleiłem się chyba pierwszy raz od dzieciństwa. Ona zaczęła mnie przepraszać ze tak mnie rani i ze nie chciała tego pytając o powody odejścia podała jeszcze raz te same co już pisałem czyli wygaśniecie uczucia brak oparcia we mnie czy nawet brak wspólnych tematów. Została wtedy na noc u dziadków i nie wróciła ze mną do naszego jeszcze niedawno wspólnego mieszkania. Jakiś czas później przyjechała po resztę swoich rzeczy obiecałem sobie że będę silny i nie dam po sobie poznać jak cierpię. Z trudem się udało, rozmawialiśmy ogólnie. Spytałem co robi na co dzień jak się jej mieszka i takie tam. Wszystko się układa odpowiedziała. Spytałem co robiła w sobotę powiedziała ze była na imprezie w naszym ulubionym klubie, o zgrozo. Spytałem z kim i usłyszałem „po co ci to wiedzieć chcesz jeszcze bardziej się stresować, zacznij nowe życie”. To jest dla mnie jak wyrok. Osoba która jest ci najbliższa okazuje się twoim katem jakbyś w ogóle jej nie znał wbija ci nóż w serce z zimną krwią.
Jak sobie pomyślę ze jest z innym to mnie krew zalewa. Przecież jeszcze nie tak dawno wyznawaliśmy sobie miłość.
Nie mogę narzekać na powodzenie u płci przeciwnej i mógłbym się również z kimś spotykać ale wszystkie kobiety wypadają blado w porównaniu z tą osobą z moich wspomnień, i nie potrafię zaakceptować ze zmieniła się o 180 stopni.
Moje Zycie wygląda teraz jak sinusoida raz jestem w głębokiej depresji cierpie rozmyślając żeby potem się dowartościować stwierdzić ze mogę góry przenosić i znowu wszystko traci na wartości bo jej już przy mnie nie ma.

Trochę się wydarzyło w ostatnich dniach. Niestety nic pozytywnego napisałem do niej smsa żeby się spotkać i porozmawiać. Napisała że nie ma o czym że jej odpowiada tak jak jest.
Najgorsze było jednak przede mną poszedłem do pracy i podszedł do mnie kolega z którym spotykaliśmy się nieraz i często razem spędzaliśmy czas. Mówił że szedł wczoraj wieczorem ze swoją narzeczoną z parkingu i spotkał ją w objęciach innego faceta. Zadowolonych i uśmiechniętych. Spytał co się dzieje.
Opowiedziałem mu o rozstaniu. Teraz wiem że odeszła do innego i jest mi jeszcze trudniej nie mam motywacji do tego żeby walczyć o nią, bo już chyba mimo że wciąż ją kocham nie potrafiłbym. Wychodzi na to że po dwóch latach bycia razem nie zasłużyłem sobie nawet na szczerość z jej strony. Pytałem o powody czy kogoś ma i w żywe oczy mi kłamała.
Jestem rozbity i zniechęcony.

Witam,

W związku z przeniesieniem forum psychologicznego na nowy serwer powyższy wątek zostaje zamknięty. Niestety, z uwagi na regulamin obowiązujący na portalu pun.pl nie mamy możliwości przeniesienia treści. W związku z tym serdecznie dziękujemy za wszystkie zamieszczone przez Państwa wypowiedzi i zapraszamy do kontynuowania wątków pod nowym adresem: www.forumpsychologiczne.org

Pozdrawiam