Forum Psychologiczne

Poruszyłaś, według mnie, bardzo ciekawy problem. Wątpie czy są na ten temat jakies merytoryczne badania. Mogę jednak podzielić się własnymi obserwacjami z czasów studiów.

Psychologia, szczególnie kliniczna, jest delikatną dziedziną. Ludzie idą na psychologie z wielu przyczyn, miedzy innymi - podświadomie - chcą sobie pomóc. Czasami jest tak, że dopiero w trakcie trwania studiuów okazuje się, że powinni zmienić swoje życie - jednak, moim zdaniem są to osoby z problemami np. rodzinnymi, a nie z zaburzeniami np. schizofrenia. Wielu studentów, którzy nabieraja świadomości, że jednak mają problem, przechodzi własną terapię. Oczywiście wielu - nie.

Trudno jest zapewne w trakcie naboru na studia wyłuskać jedynie odpowiednie osoby. Część wykrusza się w trakcie studiuów.

Jest jednak wiele osób, które idą z powołania.

Jednak, to co może uspokoić, to fakt, że nawet jesli student ma problemy, a potem przejdzie własną terapię - może być doskonałym terapeutą. Ma bowiem takie doświadczenia, które pozwalają mu lepiej rozumieć klienta. Doświadczenia, które często inni terapeuci znają tylko z opowieści.

Pozdrawiam
Monika

Tak, to trudne sytuacje. Niestety w takich przypadkach niezbedna jest uczciwość danej osoby. W toku studiów nabywa sie przecież pewnej swiadomości, która powinna doprowadzić do pójścia na terapię.

Przykre jest to, że czasami tak sie nie zdarza.

Masz rację, to ogromne zagrożenie. Trudno jest jednak stworzyć takie sito, które wyeliminowałoby "złych" terapeutów. Przykre jest to, że cierpią klienci.

Myślę, że w takich wypadkach, jedynym sposobem jest dobra rekomendacja innych klientów.

Ci owi "problemowi"..moga po prostu chcieć pomagać.moze to ,ze znajda odpowiedzi na wlasne problemy i pytania jest złudne.ale może dawac motywacje i siłę..
nie ma ludzi bez problemów mniejszych i wiekszych.nikt nie ma "czystego umysłu" dziś to chyba niemożliwe. sa prostu silniejsi i slabsi.wiadomo kto przetrwa.

Pani Moniko,
Piszę własnie prace magisterska zwiazana z tym tematem. Trudno i jdnak znalezc podstawy teoretyczne. nie ma zadnych badan prowadzonych w tym kierunku. Bede wdzieczna za każdą sugestię.

Pozdrawiam

Powiem cos jako laik,ltory ma duza fascynacje medycyna..
Kiedys, psychiatra a wiec lekarz medycyny powiedzial mi ze wsrod lekarzy najwieksza grupe samobojcow stanowia wlasnie psychiatrzy.Nie wiem gdzie takie statystyki sa dostepne i czy wiedzial jaki to jest procent ale to tez moze byc pewnym wyznacznikiem tego ze psychiatrie wybraly osoby,ktore chcialy sobie z czyms poradzic ale nie zdolaly.Mysle ze  takie <grzebanie> w zakamarkach duszy moze byc przygnebiajace bo w czlowieku jest jednak duzo zla i ta praca jest trudna bo mozna stracic ostatecznie wiare w czlowieka.No i na pewno nikt nie odnajdzie sensu zycia i nie ureguluje swoich emocji tylko dlatego ze wybiera psychologie czy psychiatrie.

Inny psychiatra powiedzial mi ze sa pewne typy osobowosci,narcystyczne chyba,ktore wyrzadzaja bardzo duzo zla pacjentom bo sa skupieni przede wszystkim na tym by nie stracic<twarzy>.Nie beda szczerzy i nie sprobuja byc partnerami w psychoterapii ale beda zaznaczac swa wladze.Ten lekarz widzial ich sporo na swej drodze ale tez mi nie powiedzial jaki to moze byc procent....

W starozytnej Grecji w miescie Epidawros bylo sanktuarium Asklepiosa charakteryzujace sie wielka skutecznoscia leczenia.To juz wtedy  w  5 w pne robiono  proby leczenia przez oddzialywanie na psychike.Ale skutecznosc wynikala z czego innego.Oprocz  reklamy dbano o jeszcze jedna rzecz-w osrodku nie mialy prawa przebywac ciezarne-charekteryzujace sie dosc wysoka umieralnoscia ani inne ososby smiertelnie chore.W efekcie-nikt tam nie umieral i chwala tegoo miejsca rosla....az chrzescijanie wytepili ten poganski kult...

pomyslalam ze to ma zwiazek z tematem,ktory poruszacie.Chwala ze psychologia wesppol z psychiatria pomogla wielu i mysle iz dobrze ze jak starozytni grecy nie <katalogujemy>. przypadkow negatywnych bo byloby to zniechecajace i mniej ludzi wybieraloby tego typu pomoc  .
Pisze to jako osoba w pewnym sensie <pokrzywdzona> przez psychiatre,ktory najwyrazniej nie przeszedl wlasnej terapii.W moim przypadku dziwnym trafem wzmocnilo mnie to choc byly trudne chwile walki z emocjamiAle chyba tylko dlatego ze rozumialam ze moj lekarz jest pozytywna postacia a to z czym sobie nie radzi to zakochanie.Rozczulala mnie jego dobroc i oczuciowosc ,ktora probowal ukryc.....Mysle ze innych nie krzywdzi,tylko ze mna poszlo nie tak jak powinno....

Nawet jesli mamy naprzeciw siebie psychoterapeute-to jednak wszystko sie sprowadza do stosunkow miedzyludzkich i zwyczajnie <przeciagamy line> kto jest silniejszy.Czasami okazuje sie ze jednak pacjent a nie terapeuta..Trudna praca!!!!!! i jak w kazdym zawodzie wszystko sprowadza sie do tego jakimi ludzmi jestesmy i mysle ze stosunek krzywdzacych do pomagajacych bedzie podobny jak w innych specjalnosciach.

Tylko gdy wynikaja afery z tymi wielkimi nazwiskami ,ktorzy sie okazali  pedofilami i innymi zboczencami-to  noz sie otwiera w kieszeni...... i pomyslec ze ktos placil pieniadze takim potworom!!!!!!!

Czesc, jestem tu nowy. Ale zgadzam sie z przedmowczynia. Wszyscy ktorych znam, a ktorych spotkalem w pracy czy jako wspollokatorow, po psychologii, mieli wielkie problemy emocjonalne i fantastyczni opanowana sztuke manipulacji i klamstwa i sklonnosci psychopatyczne. uwazam ze uniwersytety powinni takich ludzi badac.