Ludzik18 napisał:

Pomógłby ktoś? BŁAGAM!

paputek napisał:

Mam wrażenie, ze za bardzo rozczulasz się nad swoim synem i na siłę chcesz w nim znaleźć jakieś ,,anomalia''. To, co stwierdziły psycholog i pedagog nie uważam za jekieś odchylenia. Skoro miały się na siłę przyczepić, to się przyczepiły i wynalazły coś, co dla mnie jest normalną sprawą w rozwoju dziecka. Ja mam troje dzieci, one nie mówiły zbyt szybko, zaczęły stawiać pierwsze kroki i siadać jeszcze później niż Twój syn. Jakie dziecko w tym wieku potrafi usiedzieć na miejscu? To by chyba było coś nienormalnego. Jeśli chodzi o dotyk może ma jakiś uraz po wizytach w szpitalu i po innych specjalistach. Nie zapominaj, że gdy tylko zaczniesz do nich chodzić ,na pewno cos wynajdą. Twój syn może ma dość chodzenia z nim po poradniach. Bądź troskliwą matką ale uważaj, by nie było tak, że widzisz coś, czego nie ma. Ja się z trójką dzieci tak nie namęczyłam jak Ty z jednym. Za bardzo sie na nim koncentrujesz, za bardzo mu ,,ciuciasz''(nie mogłam znaleźć odpowiedniego słowa) i on to wykorzystuje i na pewno bedzie wykorzystywał. Gdybyś miała więcej dzieci, nie sposób, byś skakała nad każdym z nich. Ja żadnemu z nich nie tworzyłam arcydzieł na talerzu i nie biegałam za nimi. Gdybym tak robiła osiągnęłabym skutek odwrotny do zamierzonego. Gdy zgłodniały, przyszły zjeść. A dieta też nie była urozmaicona z powodów finansowych. Teraz, gdy nie mogą się doprosić czegoś do zjedzenia (są w wieku prawie 7 lat pierwsze dziecko, drugie prawie 5, trzecie 4) otwierają lodówkę i jedzą, to, co w niej jest. Moja siostra ma jedno dziecko i też się nad nim trzęsie. Robi sceny w sklepie, w przychodni, w kościele. Dla niej wyjscie wiąże się ze stresem i nieprzewidywalnością syna. A ja spokojnie mogę iść wszędzie. Jeśli czegoś nie rozumieją czy się buntują mówię raz (nie chodzę za nimi i nie tłumaczę 10 razy) i jestem konsekwentna, nawet jeśli któremuś z nich coś się nie podoba i robi ,,fochy''.Nie skupiaj się za bardzo na zasadach, bo pewnie oglądałaś nianię z polsatu i teraz stosujesz jej wskazówki. Nie każdemu dziecku trzeba dać ,,jeżyka do kąta''. Bądź przy dziecku bardziej swobodna, spokojna, uśmiechnięta,żartuj z nim, przytulaj je, mów jak bardzo je kochasz. Mów to często ale jednocześnie nie daj sobie na głowę wejść. Mów jaki jest sliczny, jaki mądry, jak pięknie potrafi sam coś zrobić (często chwal i doceniaj). Nic dziwnego, że jesteś już ,,wyeksplotowana z sił, bo robisz wszystko ,,za bardzo'' i czekasz w napęciu, jaki będzie tego efekt. Nie rób niczego technicznie, wczuj się w swiat swojego dziecka, potraktuj je indywidualnie. Jest ono darem Boga dla Ciebie. Po prostu je kochaj i poproś Boga, by Ci w tym pomógł. Pozdrawiam. Katarzyna