Forum Psychologiczne

Ale jak mam Anie przekonac???

Witam, mam podobny problem, choć może nieco we wcześniejszym stadium.
Moją żonę poznałem na studiach, studiowaliśmy to samo, zrobiliśmy taką samą specjalizację, chcieliśmy pracować w tej samej branży. Po studiach znaleźliśmy pracę w tej samej firmie. Problem w tym, że to nie była ta branża, w której chcieliśmy pracować. W ogóle nam ta praca nie odpowiadała. Oboje się w niej męczyliśmy i czekaliśmy na koniec kolejnego tygodnia. Po roku pracy aplikowaliśmy na to samo stanowisko do firmy, która zajmuje się tym co nas interesuje. I tu pojawił się problem ja zostałem przyjęty do pracy a moja żona nie. Czuję się z tym fatalnie bo zdaje sobie sprawę, że zostaje w głupiej pracy, a ja będę robić to o czym marzyliśmy. Ona oczywiście przeżywa to o wiele bardziej. Ma poczucie beznadziei i że jest to niczego, nic ją w życiu lepszego nie czeka i tak już zostanie. Płakała kilka dni teraz jest nieco lepiej, ale i tak jak sobie o tym przypomni to wybucha płaczem. Nie wiem jak jej pomóc, szczególnie, że ja jestem powodem jej złego samopoczucia. Obawiam się, że każdego ranka jak ja będę jechał do nowej pracy a ona to starej, to będzie bardzo przygnębiona. Czy to jest depresja, czy zaproponować jej udanie się do lekarza. Na razie nie unika spotkań z innymi ludźmi i w pracy też nie daje niczego po sobie znać. Najgorsze jest chyba to, że myśli aby mnie opuścić i wyjechać do swojego rodzinnego domu. Co mam zrobić???

Próbuje ją pocieszać i mówić, że będzie OK i też w końcu coś sobie znajdzie, ale na razie nie chce o tym słuchać i nie chce chodzić na żadne rozmowy kwalifikacyjne. Nie ma ochoty na nic. Gdy mówię, że jest zdolna i mądra, to mi nie wierzy.  Twierdzi, że tak tylko gadam by ją pocieszyć (choć to nie prawda, bo naprawdę jest zdolna i inteligentna). Teraz niestety jest zagubiona, bo to początek dorosłego życia i nie może znaleźć sobie miejsca. Na razie zdaje sobie sprawę, że jej życie zawodowe nie idzie w tym kierunku, w którym by chciała. Przez to jest tak przygnębiona i zrezygnowana, że nie ma ochoty na nic. I to jest w tym wszystkim najgorsze ... Chociaż nie... Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie wiem jak jej pomóc!

Witam,

W związku z przeniesieniem forum psychologicznego na nowy serwer powyższy wątek zostaje zamknięty. Niestety, z uwagi na regulamin obowiązujący na portalu pun.pl nie mamy możliwości przeniesienia treści. W związku z tym serdecznie dziękujemy za wszystkie zamieszczone przez Państwa wypowiedzi i zapraszamy do kontynuowania wątków pod nowym adresem: www.forumpsychologiczne.org

Pozdrawiam.